Aantekeningen uit Chalnichina – The Hindu


Waar is Chalnichina precies, vraag ik hem, en hij barst in lachen uit. Dit is het, zegt hij

Waar is Chalnichina precies, vraag ik hem, en hij barst in lachen uit. Dit is het, zegt hij

Zonder de goden was ik waarschijnlijk nooit naar Chalnichina gegaan. Door de pandemie heb ik min of meer in een reisbubbel gezeten, alleen of met familie in de buurt van bergachtig terrein. Dus toen mijn ouders de volgende keer Dol ashram uitkozen, een spiritueel centrum, dat momenteel de grootste shri yantra (een meditatie-apparaat bestaande uit acht zuivere metalen) huisvest, werd het het baken dat mijn pad verlichtte naar het obscure dorp Chalnichina.

Voorbij de toeristische steden Ramgarh en Dhanachuli in Uttarakhand en op de eenzame weg naar Pithoragarh, stoppen we meerdere keren om de weg naar Chalnichina te vinden, anders missen we hem. De uitgestrekte Himalaya’s die ons constant vergezellen op deze frisse winterrit, leiden af, maar er zijn sowieso nauwelijks borden die Chalnichina aankondigen, waar we op moeten letten. We kijken uit naar een plaats genaamd ‘Chai Khan’, voorspelbaar gemarkeerd door een theewinkel. Een half uur later verlaten we het asfalt om de recent uitgesleten onverharde weg op te gaan, een geschenk van de ‘pradhan mantri yojna’. Tot een paar jaar geleden had Chalnichina, zoals de meeste bergdorpen die in de schaduw van vakantiehotspots leven, geen toegang tot de weg. Maar er zijn geen gratis geschenken, en ook deze weg heeft een prijs voor het milieu met zich meegebracht. De onverharde weg blijft gelukkig een afschrikmiddel voor massale bezoeken. De laatste kilometers woelend en draaiend over zijn onbetrouwbare bochten, komen we aan bij het House on the Slope, een knus huisje van glas en steen dat precies is wat de naam doet vermoeden.

Dorpshuizen

Shivraj, de conciërge die me aan de telefoon heeft begeleid, verwelkomt ons met een rustgevende warme drank van citroen en kaneel. De lunch staat op tafel en hij spoort ons aan om op te schieten. ‘De zon kan elk moment verdwijnen!’, zegt hij, want dit is een helling op het noorden met een prachtig uitzicht op de bergen en intens koude avonden. Waar is Chalnichina precies, vraag ik hem, en hij barst in lachen uit. Dit is het, zegt hij. De kleine markt erboven en het handjevol huizen op de heuvel. Zijn nichtje gaat trouwen in een van de dorpshuizen beneden, en na de lunch accepteren we de uitnodiging om drie kilometer door een dicht struikgewas van eiken, bamboe en rododendrons te lopen om daar te komen.

De laatste dorpshuwelijk die ik bijwoonde was als kind, en ik stond versteld van hoe weinig er is veranderd in de langzame, duurzame manier waarop bruiloften zijn ontstaan ​​op onaangetaste plaatsen, in tegenstelling tot stedelijke ruimtes waar ze niets minder zijn dan een optocht. Een kleine bijeenkomst, een simpele spreiding van lekkernijen, je zondagse beste dat je helemaal mag herhalen, en een hartverwarmend welkom, zelfs voor vreemden. Bovenal danst iedereen op de Choliya, een traditioneel Kumaoni-ensemble van muzikanten en artiesten dat tegenwoordig zeldzaam is, tenzij het een professionele groep is die zich heeft aangemeld voor een evenement. We vervolgen onze dorpswandeling te midden van bewaarde bakhali’s, gevels van traditionele huizen met prachtig gebeeldhouwde ramen, en gaan terug met geschenken van malta, een inheemse citrusvrucht die ik in tijden niet vers van een boom heb gegeten. Een ontspannen wandeling over het kronkelende pad brengt ons bergopwaarts vanaf de helling waar het dorp ligt, en we kuieren langs de bergkam als de zon ondergaat. Van Trishul tot Nanda Devi tot Rajrambha, het dept rijkelijk vurige rouge op de toppen.

Plafond van glas

Shivraj heeft een voorsprong op de rest en leidt ons naar de gezellige ruimte waar we ons op de bank neerploffen met uitzicht op een glazen wand die de vlammende Himalaya perfect omlijst. Ik ben nooit zo’n fan van hedendaags design geweest, maar deze structuur ensceneert niet alleen het uitzicht rondom, maar ook de sterren erboven als ik in bed lig onder een plafond van geïsoleerd glas. Ik ben verliefd op dit huis op een helling, de kleine zorgvuldig geplaatste plaids en kaarsen, de verzameling sinaasappel- en lindebomen buiten en de rust eromheen; er is geen enkel geluid, behalve het zachte slurpen van hete soep uit onze mokken, en het geknetter van het vuur dat buiten is gelegd, dat ons uiteindelijk in zijn cirkel van warmte trekt.

We stappen er omheen om er omheen te kruipen voordat we gaan eten, op tijd voor een vroege start voor de Dol ashram. De laatste schemering lost op als de sterren heimelijk omhoog klimmen langs de Chalnichina-hemel, en nachtlichten verschijnen in de handvol huizen die verspreid staan, waaronder deze eenzame op de helling. Er zijn maar weinig nonchalante plaatsen die een omweg waard zijn, maar voor een stukje van de oude manieren zou ik er zo een maken voor Chalnichina.

Geboren en getogen in de Himalaya, schrijft de auteur over cultuur, ecologie, duurzaamheid en alles wat met bergen te maken heeft.

Leave a Reply

Your email address will not be published.