Amit Aggarwal over middelmatigheid in het modeonderwijs


Na een rampzalige wervingscampagne vraagt ​​de modeontwerper zich af of er een crisis is in de mode en onder haar studenten

Na een rampzalige wervingscampagne vraagt ​​de modeontwerper zich af of er een crisis is in de mode en onder haar studenten

De Amerikaanse postmodernistische romanschrijver Thomas Pynchon schreef ooit dat elke generatie heimwee heeft naar het decennium waarin ze leeft. Ik zou graag willen geloven dat hetzelfde niet voor mij geldt. Het laatste wat ik zou willen is klinken als een oude man, overspoeld door snobisme, klagend over de incompetentie van de jeugd. Want wat is competentie en wie meet het? Maar dat gezegd hebbende, zijn we het er zeker over eens dat we het allemaal eens kunnen zijn over drie basiscomponenten die niet in gevaar kunnen worden gebracht als je iets waardevols in het leven nastreeft: onwrikbare discipline, een eigen stem en een aanstekelijke drang om weg te blijven van de krappe steegjes van middelmatigheid.

Helaas werd dit allemaal uitvergroot tijdens een recente ronde van interviews die ik heb afgenomen bij het National Institute of Technology (NIFT), Delhi, waarvan ik een trotse alumnus ben. De functies die ik hoopte te vervullen waren divers: vier ontwerpers, een grafisch ontwerper, een social media assistent en drie merchandisers voor retail en management. We hebben 500 cv’s. Omdat het menselijkerwijs onmogelijk is om ze allemaal te doorzoeken, hebben we kandidaten op de shortlist gezet op basis van hun scores. Het kwam neer op bijna 50 kandidaten voor design en retail elk.

Een van de ontwerpen van Amit Aggarwal

Een van de ontwerpen van Amit Aggarwal | Fotocredit: speciaal arrangement

De tekenen dat dit naar het zuiden ging, waren al vrij vroeg aanwezig. Nog voordat het eigenlijke interviewproces online kon beginnen, haakte de helft af zonder enige uitleg. Dus de cv’s die we uiteindelijk lazen waren – en er is geen andere manier om het te zeggen – afschuwelijk. Op een of twee na waren ze allemaal verbluffend onorigineel, hadden ze geen stem en hadden ze een begeleidende brief die beter geschreven had kunnen worden door een negenjarige. Geen van hen had praktijkervaring of een goed gestructureerd portfolio.

Lees | Er is ruimte voor drama: ontwerper Amit Aggarwal pleit voor zijn getextureerde futuristische jurken

Positiviteit versus portfolio’s

Ik wil graag geloven dat creativiteit, zeker voor studenten die de chaotische modewereld willen betreden, niet in een hokje kan worden gestopt. Er zijn immers meerdere manieren om de portefeuille dynamisch te houden. We begrijpen allemaal dat ze vanwege de pandemie niet urenlang een stuk konden naaien, maar wat weerhield hen ervan om gewoon een potlood te pakken en los te gaan? De tools waarmee de studenten van vandaag zijn uitgerust – van Behance en Pinterest tot een wereld van rollen en video’s van de meesters van de mode – zijn talrijk. Ik kan me niet eens herinneren dat ik tijdens mijn NIFT-dagen op internet ben geweest, maar dat weerhield ons er niet van.

'Geen enkele andere generatie heeft toegang gehad tot het soort databank dat de huidige generatie heeft', zegt Amit Aggarwal

‘Geen enkele andere generatie heeft toegang gehad tot het soort databank dat de huidige generatie heeft’, zegt Amit Aggarwal | Fotocredit: speciaal arrangement

Helaas, de manier waarop de mode curriculum (of zelfs het uitgebreidere onderwijssysteem) gestructureerd is, blijft jammerlijk gedateerd. Waarom moet je door de sleur van een drie maanden durende module kinderkleding gaan als je weet dat het niet jouw stem is? Maar als het onderwijssysteem generiek is, ligt het aan de student om creatieve manieren te vinden om zijn stem te laten horen.

Lees |De mini-supernova van Amit Aggarwal

Persoonlijk, als ik een portfolio doorneem, ben ik niet op zoek naar opmerkelijk werk, omdat ik ook niet beweer te weten wat opmerkelijk is. Ik raak geïnspireerd door portfolio’s die naar het alledaagse kijken en het magisch maken; studenten die naar de modewereld kijken vanuit een niet-technisch, niet-modeperspectief vallen duidelijk op. Dit kunnen perspectieven van cultuur, sociologische dimensies of zelfs een gevoel van techniek zijn. Mode komt tenslotte voort uit het echt begrijpen van het leven, en je moet me toestaan ​​​​in je manier van kijken naar dingen. Ik moet ook leren van de studenten. Het is tweerichtingsverkeer. Zal altijd zijn.

Uiteindelijk zijn we erin geslaagd om slechts twee kandidaten voor de detailhandel op de shortlist te zetten. Misschien waren onze criteria voor shortlisting op basis van hun GPA-scores gebrekkig? Misschien zat er een zee van creativiteit in die honderden cv’s die ons nooit bereikten? Ik zal nooit weten. Ondanks alles blijf ik een optimist. Ik twijfel er niet aan dat de huidige generatie precies weet wat ze willen. Ik hoop alleen dat ze duidelijk kunnen beschrijven wie ze zijn.

De schrijver is een modeontwerper uit Delhi.

Leave a Reply

Your email address will not be published.