Billy Crystal brengt yuks naar Broadway


De Borschtgordel is springlevend op Broadway.

In het Nederlander Theater is Billy Crystal’s met grappen gevulde nieuwe musical ‘Mr. Saturday Night”, die woensdag opende en de volgspot op old-school yuks zet. Hartelijk gelachen. De glorieuze punchlines die de meeste nieuwe musicals zijn ontgaan, worden hier door een meester uit het park geslagen.

Theater recensie

Twee en een half uur, met één pauze. In het Nederlander Theater,
208 W. 41st St.

Ik neem wat Billy heeft. De 74-jarige acteur verkeert in een geweldige vorm en de genereuze showman-persona waar we van hem houden, om nog maar te zwijgen van zijn goddelijke timing, mag gek worden. hij is enkele blindgangersfilms gemaakt de laatste tijd, maar dit is Crystal die zijn primeur van “When Harry Met Sally” opnieuw beleeft.

Crystal’s musical, waarvoor hij samen met Lowell Ganz en Babaloo Mandel het boek heeft geschreven, is gebaseerd op een van zijn mindere films, ‘Mr. Saturday Night”, die destijds gemengde recensies kreeg. Het verhaal van een comeback-poging van een tv-komedie komt gracieus op het podium en komt op een meer geschikt moment in het leven van de acteur.

Buddy (Billy Crystal) speelt met zijn vrienden van vroeger, gespeeld door Jordan Gelber, Brian Gonzales en Mylinda Hull.
Buddy (Billy Crystal) speelt met zijn vrienden van vroeger, gespeeld door Jordan Gelber, Mylinda Hull en Brian Gonzales.
Matthew Murphy

Dertig jaar ouder en wijzer speelt hij nog steeds Buddy Young, een vervaagde komische legende van een lang vervlogen zwart-witshow genaamd ‘Coleman Comedy Hour’, die na een zenuwinzinking op de zwarte lijst werd gezet. Nu doet hij deprimerende ochtendoptredens in bejaardentehuizen. Een van zijn go-to grappen: “Mozes belde. Hij zei dat je een goede f – – k was!”

Op een avond, terwijl hij naar de Emmy’s kijkt met zijn ondersteunende vrouw Elaine (Randy Graff), ziet hij zijn eigen mok tijdens de ‘In Memoriam’. En de volgende ochtend begint hij aan een carrière die “I’m not dead!” revitaliseert. pers rondleiding.

Buddy’s nieuwe bekendheid dwingt hem om bittere familieconflicten het hoofd te bieden. Crystal heeft zijn filmco-ster David Paymer teruggebracht, die een Oscar-knik kreeg voor het spelen van Buddy’s vervreemde broer Stan. Hij is weer teder en geweldig. Stan was ook Buddy’s manager en ze spraken elkaar pas toen Stan dacht dat zijn broer failliet was. De miskraam van de Emmy’s brengt ze samen.

De getalenteerde zangeres Shoshana Bean is waanzinnig en overstuur als Buddy’s dochter Susan, die een hekel heeft aan de zelfingenomenheid van haar pop. De rol is groter dan het zou moeten zijn, maar wikkelt de show uiteindelijk in een ontroerende buiging.

We zien flashbacks naar Buddy's vroege dagen als stand-upcomic in een Catskills-resort.
We zien flashbacks naar Buddy’s vroege dagen als stand-upcomic in een Catskills-resort.
Matthew Murphy

Buddy wordt ook door elkaar geschud door een jonge agent genaamd Annie (Chasten Harmon), die zich totaal niet bewust is van niet alleen zijn illustere verleden, maar ook van alle komische grootheden van voor haar tijd. Ze doet haar onderzoek en wordt zijn grootste verdediger. (Ik heb het gevoel dat dit personage veel echte agenten zal afvinken die showbizz-encyclopedieën zijn.)

Drie onstuimige acteurs (Jordan Gelber, Brian Gonzales en Mylinda Hull), die de proteans channelen in “A Funny Thing Happened on the Way to the Forum”, spelen alle andere rollen – van schrijvers tot chef-koks en kleine kinderen. Er zijn kitscherige flashback-scènes naar Buddy en Stan’s vroege dagen in een Catskills-resort, en regisseur John Rando neemt ons daarheen met behulp van Jeff Sugg’s videoschermen. Het ongecompliceerde landschap kan soms wat humor van het boek gebruiken.

Er is één ding om over te twisten met “Mr. Saturday Night”: het zou beter zijn als een rechtstreeks stuk dan een zang-en-dansshow. Jason Robert Brown heeft een flauwe point-A-to-point-B-score gecomponeerd die niet zo hilarisch of getextureerd is als de tekst. Net als bij “Tootsie” ervoor, zijn de ster hier de scènes, niet de deuntjes.

Maar oh, die scènes. Waar anders op Broadway vind je Billy Crystal die een publiek leidt in een gezang van “OY VEY! OE VEY!”?

Leave a Reply

Your email address will not be published.