Edward Mukiibi uit Afrika is de nieuwe president van Slow Food


De jonge Afrikaanse boer, die de functie van president van Slow Food heeft overgenomen van de Italiaanse oprichter Carlo Petrini, maakt gebruik van de kracht van moestuinen om verandering teweeg te brengen

De jonge Afrikaanse boer, die de functie van president van Slow Food heeft overgenomen van de Italiaanse oprichter Carlo Petrini, maakt gebruik van de kracht van moestuinen om verandering teweeg te brengen

Toen Edward Mukiibi in zijn huis in Oeganda tomaten begon te telen, had hij geen idee dat dit duizenden levens zou veranderen. Inclusief die van hemzelf.

Vandaag is de jonge Afrikaanse boer de nieuwe president van Slow Food. Hij neemt het stokje over van de legendarische Italiaanse oprichter van de invloedrijke organisatie, Carlo Petrini, die Slow Food leidde sinds 1986, toen het werd gelanceerd op de Spaanse Trappen van Rome – hetzelfde jaar dat Edward, in de volksmond bekend als Edie, werd geboren.

Edward Mukiibi leert schoolkinderen in Oeganda groenten telen

Edward Mukiibi leert schoolkinderen in Oeganda groenten telen | Fotocredits: Slow Food-archief

Met actieve gemeenschappen in meer dan 100 landen verdedigt de wereldwijde beweging de biologische en culturele biodiversiteit, moedigt ze mensen aan om te eten en pleit ze voor voedsel dat ‘goed, schoon en eerlijk’ is. Door samen te werken met beleidsmakers, lokale gemeenschappen en activisten, past Slow Food zich snel aan aan een snel veranderende wereld, grotendeels vanwege zijn enthousiasme voor het begeleiden van jong leiderschap.

Lees meer | Eet bid heb lief

Tijdens een telefoongesprek vertelt Edie liefdevol over de boerderij van zijn familie in het kleine dorpje Kisoga, in het district Mukono in Oeganda. Hier begon hij samen te werken met scholen en moedigde hij studenten aan om kleine, biologische moestuinen aan te leggen. “Ik heb landbouw gestudeerd aan de universiteit en ben geboren in een boerengemeenschap”, zegt hij, “Mijn ouders hebben een kleine boerderij, waar ze veel tropische gewassen verbouwden, koffie, bananen, bonen, maïs… de grens.”

Op de universiteit zegt hij dat zijn werk met lokale boeren hem de waarde van traditionele landbouwmethoden heeft geleerd. “Toen hybride zaden faalden vanwege de droogte, waren ze teleurgesteld, en ik ook. We realiseerden ons dat boeren met gemengde landbouw, zelfs met droogte, niet 100% van hun oogst zouden verliezen.”

Disco Soup, dat voedselverspilling tegengaat, trekt jonge, diverse vrijwilligers

Disco Soup, dat voedselverspilling tegengaat, trekt jonge, diverse vrijwilligers | Fotocredits: Slow Food-archief

Edie begon met de boeren samen te werken om traditionele systemen weer op te bouwen en het vertrouwen te herstellen. “We begonnen regeneratieve benaderingen, permacultuur en agroforestry te gebruiken. We zijn begonnen te werken met planten die veerkrachtig zijn, dus ook bij harde wind of droogte heb je iets om te oogsten, iets te eten. We begonnen te werken met historische gierst…”

In 2008 was hij 22 jaar oud en raakte hij een beetje overweldigd door de omvang van dit project. “Het was een zware klus om alleen te doen. Ik ging op zoek naar organisaties die bezig waren om het voedselsysteem echt te transformeren. Toen werd ik uitgenodigd voor het Terra Madre-evenement van Slow Food in Italië om mijn verhaal te delen.”

Edie beschreef het als een levensveranderend bezoek. “Ik realiseerde me dat ik geen fout had gemaakt toen ik ervoor koos om met veerkrachtige landbouwsystemen te werken. Ik realiseerde me dat er miljoenen over de hele wereld hetzelfde werk doen… Het is een emotioneel moment voor mensen die zich verloren voelen – je voelt dat je deel uitmaakt van iets groots, deel van een oplossing.”

Een opname van een boerderij volgens traditionele landbouwpraktijken

Een schot van een boerderij volgens traditionele landbouwpraktijken | Fotocredits: Slow Food-archief

Hij keerde terug naar Afrika om te werken met schooltuinen. “Ze gebruikten de landbouw als straf voor studenten. Ik wilde die negatieve houding veranderen”, zegt Edie, eraan toevoegend dat Slow Food altijd een sterke benadering van onderwijs heeft gehad door middel van tuinen, waar studenten leren hun eigen voedsel te verbouwen.

Geïnspireerd door ontmoetingen met onderwijzers zoals de iconische Alice Waters, begon Edie samen te werken met jonge leiders uit verschillende Afrikaanse landen om inheemse landbouwsystemen nieuw leven in te blazen, en hun inspirerende ‘1000 Gardens In Africa’-project begon snel te groeien.

“We hebben nu meer dan 3.000 tuinen in Afrika en ze zijn belangrijk voor voedselzekerheid en soevereiniteit voor gemeenschappen, gezinnen en scholen. Ze maken ook deel uit van onze openluchtklaslokalen”, zegt Edie. “De meeste mensen denken dat een tuin alleen maar groenten produceert: maar het leert je ook hoe je met hulpbronnen kunt omgaan en hoe je een dialoog aangaat met voeding en schoolmaaltijden.”

Dit alles is volgens hem belangrijker dan ooit, gezien de uitdagingen waarmee de wereld vandaag wordt geconfronteerd. “We bevinden ons in een klimaatnoodsituatie en moeten snel handelen. Er dreigt een watercrisis. We hebben een voedselcrisis in vele delen van de wereld…”

Arbeiders op een boerderij die traditionele landbouwpraktijken volgen

Arbeiders op een boerderij volgens traditionele landbouwpraktijken | Fotocredits: Slow Food-archief

Het lijkt misschien naïef om te geloven dat een idealistische organisatie als Slow Food een aanzienlijke impact kan hebben, zonder politieke machinaties en bedrijfsfinanciering, in een tijd als deze, maar Edie is optimistisch over de kracht van basisbewegingen. “Slow Food is ook geëvolueerd naar een complex ecosysteem – dit geeft ons de kracht om complexe uitdagingen aan te gaan met een lokale aanpak en lokale wijsheid…” zegt hij. “Ik ben mijn hele leven boer geweest – mijn verhaal maakt deel uit van honderden verhalen die er zijn: we maken allemaal deel uit van de verandering.”

Een jonger, meer divers leiderschap zal waarschijnlijk sneller kunnen schakelen en zich kunnen aanpassen aan nieuwe uitdagingen. Immers, zoals Edie opmerkt, “de wereld wordt jonger – alleen al in Afrika is 70% van de bevolking jonger dan 40 jaar.” Benadrukkend dat Petrini nog steeds als adviseur in de raad van bestuur zal zitten, zodat de overgang naadloos verloopt, voegt hij eraan toe: “Dit is een periode van regeneratie voor Slow Food. Om samen te werken en een diversiteit aan ideeën te omarmen.”

Leave a Reply

Your email address will not be published.