Een verrukkelijk recept voor succes


Omdat elke discussie over eten het publiek blijft troosten, fascineren en stimuleren, zijn culinaire shows altijd herkenbaar en boeiend gebleven

Omdat elke discussie over eten het publiek blijft troosten, fascineren en stimuleren, zijn culinaire shows altijd herkenbaar en boeiend gebleven

Wat is een geweldige culinaire show? Decennialang heeft het genre – of het nu een documentaire, een realitywedstrijd of een fictief drama is – de aandacht van miljoenen kijkers getrokken. Of het nu de aanblik is van een ongekende underdog die de titel wint na maandenlang geïnvesteerd te hebben in hun persoonlijke en professionele leven, of zich verdiept in de diepe duik van een chef-kok in de geschiedenis en cultuur van een gerecht in een docu-serie, eten als onderwerp is het publiek blijven troosten, fascineren en stimuleren, vooral tijdens en na de pandemie.

Neem het geval van Chef kok, dat is uitgegroeid van een weinig bekende zoektocht naar de meest getalenteerde amateurkoks in het VK en Australië, tot een wereldwijd fenomeen dat spin-offs over continenten voortbrengt. De show maakte niet alleen bekende namen van juryleden als George Calombaris, Matt Preston en Gary Mehigan – waardoor ze van de ene op de andere dag beroemd werden als televisiesterren – maar maakte de deelnemers en hun kooktechnieken ook geliefd bij kijkers, ongeacht hun locatie. Plots gonsden de keukens thuis van termen als “sous vide” en “deconstrueren” en ingrediënten die uit Australië werden geïmporteerd, werden wereldwijd enorm populair bij supermarktketens.

Eten: een gemeenschappelijke factor

Een meer diverse line-up van juryleden (en deelnemers) heeft de laatste tijd de mantel overgenomen, maar we blijven ons verhouden tot hun achtergronden, uitdagingen en inspiraties, waarbij de liefde voor eten de gemeenschappelijke verbindende factor is.

Dan zijn er titels die spreken over onze culturele, historische en sociologische interesse in eten, zoals verschillende voedsel-/reisprojecten van wijlen de grote Anthony Bourdain, of meer recentelijk, de meeslepende oprichter van restaurantketen Momofuku, David Chang. Lelijk Heerlijk. Met elke aflevering waarin een gerecht of een concept wordt getoond, dwaalt Chang Globe door regio’s en onderzoekt hun associatie met eten en hoe het mensen beïnvloedt.

Met verschillende cameo’s van beroemdheden om op te starten, wekt Chang de eetlust op met het presenteren van zowel populaire als nooit eerder vertoonde culinaire gerechten, en slaagt hij er ook in een egalitaire benadering van de keuken te hanteren, zoals benadrukt in deze Vulture-recensie.

Een escapistisch tarief

Er zijn andere titels die de vakjes aanvinken als het gaat om het bieden van herkenbare maar escapistische gerechten in het genre. Chef’s Table, Zout Vetzuur Warmte, Straatvoedsel en De chef-kokshow zijn enkele populaire binge-watches, terwijl Middernacht Diner, een bloemlezing op Netflix, die is gecentreerd rond een laat diner genaamd Meshiya in het Shinjuku-district van Tokio, de mysterieuze eigenaar en zijn klanten. De op manga gebaseerde serie, die in de loop van de tijd een cult-aanhang heeft ontwikkeld, is nog een andere unieke toevoeging aan het groeiende aantal hitproducties met als thema eten.

Verrassend genoeg vindt het genre maar heel weinig fictieve films of shows; Bradley Cooper’s VerbrandJon Favreau’s hit uit 2014 ChefPixars prachtige ode aan de Parijse keuken in Ratatouilleen het hartverwarmende Malayalam-drama van Anwar Rasheed Ustad Hotel zijn enkele van de uitblinkers, terwijl K-Drama’s zoals Woonplaats Cha-Cha-Cha duik er af en toe in.

Echter, in wat een zaak maakt om misschien wel de beste televisieshow van 2022 te zijn, komt De beer – een hypnotiserende, angstaanval van een drama als er ooit een was – die de binnenkant van een moderne restaurantkeuken uitbeeldt met een verbluffende cast van breakout-sterren.

Een voelbare kijkervaring

Geholpen door Ramy-maker Christopher Storer, zijn afleveringen de ene stressbom na de andere, terwijl we de hoofdpersoon Carmy volgen (Jeremy Allen White van Shameless fame), een James Beard Award-winnende chef-kok uit Noma, die nu naar huis is gekomen in Chicago om te rennen de Italiaanse broodjeszaak met rundvlees van zijn familie… na de zelfmoord van zijn broer.

Een meeslepende en voelbare kijkervaring als geen ander, De beer rijdt op de kracht van zijn kwikzilverbewerking die alle waanzin en meltdowns van een commerciële keuken vastlegt; julienne wortelen, gestoofd rundvlees, boze tranen, schreeuwwedstrijden, et al. Een ongelooflijk ensemble van acteurs vormt een enorme aanvulling op de decorstukken – waarvan de meeste in een krappe setting worden opgevoerd – waarvan we onze ogen niet kunnen afhouden. “Dank u, chef-kok” wordt het motto van de keuken; inderdaad een passende slogan als het verhaal slalomt naar een bedwelmende finale.

Uiteindelijk zullen culinaire shows altijd herkenbaar en boeiend blijven, of het nu gaat om een ​​emotionele verbinding met de voedselreis van een huisvrouw in een klein stadje in een ander land, of om verliefd te worden op koken nadat je iemand een verrukkelijk gerecht op het scherm hebt zien bereiden. Een echt blauw recept voor succes!

DE KERN

Decennialang heeft het genre – of het nu een documentaire, een realitywedstrijd of een fictief drama is – de aandacht van miljoenen kijkers getrokken.

Er zijn verschillende culinaire shows met titels die spreken over onze culturele, historische en sociologische interesse in eten, zoals een aantal van de grote eet-/reisprojecten van wijlen Anthony Bourdain.

Er zijn andere titels die de vakjes aanvinken als het gaat om het bieden van herkenbare maar escapistische gerechten in het genre, zoals Chef’s Table, Zout Vetzuur Warmte, Straatvoedsel en De chef-kokshow.

Leave a Reply

Your email address will not be published.