‘Tokyo Vice’ Aflevering 2 Samenvatting: “Kishi Kaisei”


Tokio Vice is grotendeels aan de wereld verkocht als een Michael Mann-joint, maar de directeur van Warmte en mensenjager stond alleen bij de première achter de camera. Waar laat dat ons nu? Op een verrassend sterke plek. Deze aflevering doet veel om veel van de zorgen weg te nemen die ik had over Ansel Elgort als de leidende man van de show, en dus over de show zelf. (Nee, niet) alle van de zorgen, uiteraard lang niet.)

TOKIO VICE 102 NEP SIG

Om te beginnen brengt Elgorts personage Jake Adelstein een groot deel van de aflevering door met lachen, glimlachen, de ballen van zijn collega’s kapot maken, een gesprek aangaan met een yakuza-soldaat door hun sneakers te vergelijken, rondrijden op een fiets als een overgroeid kind. Hij lijkt gewoon een veel levendiger, jeugdiger personage in dit uitje, en het maakt het verhaal veel geloofwaardiger.

Ten tweede brengt deze aflevering (“Kishi Kaisei”) tijd door met genoeg andere personages als aandachtspunten om ons in wezen een kleine reeks co-protagonisten te bezorgen. Er is Samantha, de gastvrouw van de nachtclub die zich ergert aan de sluwheid van haar baas en een klein fortuin heeft gespaard dat ze achter de achterwand van een kast in haar appartement verstopt. Er is Sato (Show Kasamatsu), de yakuza-soldaat met een ding voor Samantha en wat lijkt op een ontluikende vriendschap met Jake, die de man zijn kaart achterlaat voor het geval dat. Na een lange dag van winkeliers afschudden voor extra beschermingsgeld om een ​​fonds op te bouwen voor een mogelijke oorlog met een rivaliserende outfit, lijkt de goofy Amerikaan precies wat hij nodig had om de scherpe kantjes eraf te halen.

En het belangrijkste is dat er Katagiri is, de agent gespeeld door Ken Watanabe. Hij brengt een groot deel van de aflevering door in opstand tegen de veel te nette oplossing van de steekpartij uit de eerste aflevering, en betwijfelt of een laaggeplaatste yakuza-boef gewoon het station binnen zou komen en zou bekennen, tenzij hem werd verteld een grotere misdaad te verdoezelen met een meer hooggeplaatste dader.

Maar de echte ster van Katagiri komt wanneer hij bij een patstelling in een bar aankomt. Daar, een soldaat van de Tozawa-organisatie – rivalen van Chihara-kai, de bende waartoe Sato en zijn superieuren Kume (Masayoshi Haneda) en de obayun, of baas, Ishida (Shun Sugata) behoort – dreigt een man te vermoorden in het bijzijn van een dozijn getuigen voor het betalen van beschermingsgeld aan de verkeerde gangsters. Katagiri fluistert iets in het oor van de schutter waardoor hij zijn wapen laat vallen.

Dat is het moment waarop Adelstein een foto probeert te maken en ieders aandacht trekt. Katagiri neemt de film in beslag, zegt hem niet te melden wat hij heeft gezien, en stuitert dan, waardoor Adelstein in gelijke mate gefrustreerd en gefascineerd achterblijft.

TOKIO VICE 102 GLOWING

Hij zou het ook kunnen zijn. Adelsteins vorige partner bij de politie, Miyamoto, geeft hem met opzet slechte informatie over een ondergoeddief, waardoor zijn eerste grote verhaal in de krant slecht uitpakt. (Dit nadat zijn redacteur, Emi (Rinko Kikuchi), hem het drie of vier keer had laten herschrijven. Ik voel zijn pijn.) Hij deed dit, zegt hij tegen Adelstein, om de jonge verslaggever een lesje te leren: op deze beat krijg je waar je voor betaalt, en zonder steekpenningen zullen al je leads nep zijn. “Het is een transactie”, zegt hij tegen Adelstein in een echt botte dialoog. “Niks is gratis; iedereen is te koop.” Adelstein betaalt Miyamoto terug door hem mee uit te nemen voor een duur diner – dit zou smeergeld moeten zijn – en vervolgens te dineren en te rennen, waarbij de agent de rekening krijgt. Het is een goed stuk!

Van zijn kant blijft Katagiri graven in de steekpartij, waarbij hij van zijn weduwe verneemt dat het slachtoffer voorbereidingen trof om een ​​rechtszaak aan te spannen tegen de woekeraars die hem afpersen. (Adelstein arriveert slechts enkele minuten later op dezelfde locatie en Katagiri hoort zijn pogingen om de vrouw op de plaat te laten praten. Hij lijkt twee en twee bij elkaar te voegen wanneer hij Adelstein betrapt die later foto’s probeert te maken.)

Het huiselijke leven van sommige van onze personages wordt tot op zekere hoogte ook verkend. Emi keert terug naar huis na een dag hard werken in een appartement, echoënd met de kreten van een boze Koreaans sprekende man. Jake blaast zijn moeder af tijdens een telefoongesprek en luistert vervolgens naar een van de bijna twee dozijn opgenomen berichten die zijn zus Jess naar hem heeft gestuurd, die een soort medische aandoening heeft die niet langer reageert op behandelingen. En oh ja, Sato is slecht in arcadespellen, tot grote ergernis van de kleine kinderen die hem uitnodigen om te spelen alleen maar om een ​​echte yakuza-soldaat aan het werk te zien.

TOKIO VICE 102 SPEELGOEDPISTOOL

Ik denk dat wat ik met dit alles probeer te zeggen is dat hoewel de aflevering de impressionistische visuele bloei van Michael Mann als regisseur ernstig mist (deze wordt geholpen door narcose veteraan Josef Kubota Wladyka), neemt het een welkome fractale benadering van het verhaal zelf. Plots weten we veel meer, over veel meer mensen, dan we aan het einde van de première wisten. Het geeft het verhaal diepte, ook al doet de afwezigheid van Mann zijn duizelingwekkende visioen van Tokyo wat naar de achtergrond verdwijnen. Het lijkt een eerlijke handel.

TOKIO VICE 102 TERUG

Sean T. Collins (@theseantcollins) schrijft over tv voor Rollende steen, Gier, The New York Timesen overal die hem zal hebben, echt. Hij en zijn gezin wonen op Long Island.



Leave a Reply

Your email address will not be published.